“Have a Seat”,   23.2.2022 - 2.4.2022
Hellenic American Union & Αίθουσα Τέχνης "αντί". Σύλληψη Μαίρη Χατζάκη, Επιμέλεια Λουίζα Καραπιδάκη.
​

“Have a Seat”,   23.2.2022 - 2.4.2022
Hellenic American Union & "anti" Art Gallery. Σύλληψη Mary Chatzaki, Curator Λουίζα Καραπιδάκη.

​​“Θρόνος”, 2021
Ξύλινα δοκάρια  α) 165cm [ύψος] Χ 9cm [διάμετρος] και  β) 138cm [ύψος] Χ 5cm [διάμετρος]
Νέον 50 Χ 50cm
Μάρμαρο [δύο κομμάτια]  α) 27cm [μήκος] Χ 35cm [πλάτος] Χ 16cm [ύψος] και  β) 13cm [μήκος] Χ 12cm [πλάτος] Χ10cm [ύψος] / 

“Throne”, 2021
Wooden planks a) 165cm [H] Χ 9cm [D] and b) 138cm [H] Χ 5cm [D]
Neon square 50 Χ 50cm
Marble (2 slabs) a) 27cm [L] Χ 35cm [W] Χ 16cm [H] and b) 13cm [L] Χ 12cm [W] Χ10cm [H]

    “Θρόνος”


  Η έννοια του “καθίσματος” στο έργο μου μορφοποιήθηκε σταδιακά, μέσα από διαφορετικούς άξονες σκέψεων και συσχετίσεων, σε ένα χωρικό κολλάζ από αντικείμενα που βρήκα και κατασκεύασα.


Ο ελάχιστος χώρος ή τόπος που καταλαμβάνει το σώμα μου συμβολοποιείται με το φωτεινό τετράγωνο διαστάσεων 50Χ50cm. Η άυλη φωτεινή οριοθέτηση και εύθραυστη ιδιότητα του γυαλιού, θέτουν το χώρο μέσα στον οποίο υπάρχω ως σωματική - υλική - υπόσταση και το σύνορο που με χωρίζει από οτιδήποτε άλλο.
Η μαρμάρινη ακατέργαστη φόρμα, βαριά και συμπαγής που θυμίζει πέτρα, βρίσκει την αναφορά της στη φυσική ανάγκη του ανθρώπου να κάθεται είτε για να ξεκουραστεί, είτε για να στοχαστεί είτε για να συνδεθεί κοινωνικά με τους άλλους ανθρώπους. Η αξία του μαρμάρου ως υλικό στην τέχνη και ιδιαίτερα στη γλυπτική της αρχαίας Ελλάδας φέρει μαζί της την κληρονομιά της ιδανικής ομορφιάς και της δεξιοτεχνίας. Τον συνδυασμό ανώτερων πνευματικών αναζητήσεων και δυνατοτήτων της νόησης με την ικανότητα της επίμονης και λεπτεπίλεπτης χειρονομιακής εργασίας. Αλλά και ο Ωγκύστ Ροντέν επέλεξε να τοποθετήσει τον “Σκεπτόμενο”, ένα από τα κορυφαία γλυπτά του, επάνω σε βράχο.
Τα ξεβρασμένα στην ακτή ξύλινα δοκάρια, γεμάτα από απολιθώματα θαλάσσιων οργανισμών επάνω τους, φτιαγμένα αρχικά για να οριοθετούν και να εξυπηρετούν το σημείο εναπόθεσης της βάρκας στις λιμνοθάλασσες, γίνονται σημεία όπου κάθονται διάφορα πουλιά για να ξεκουραστούν, να φάνε ή να παρατηρήσουν τη γύρω περιοχή για ψάρια ή ενδεχόμενο κίνδυνο.
Απλώνω, έτσι, τη σκέψη μου πέρα από τον άνθρωπο ως το επίκεντρο του κόσμου στα υπόλοιπα πλάσματα που ζουν γύρω μας. Το “κάθισμα” για άλλες μορφές ζωής, στην προκειμένη πουλιών, όπως είναι τα κλαδιά, τα σύρματα, τα καμπαναριά κλπ. αποτελεί αναγκαιότητα σε έναν κόσμο που βρίσκεται σε διαρκή κίνηση. Έναν κόσμο που οφείλει να είναι φιλόξενος και να προτάσσει τη δυνατότητα να έχουν όλοι τη θέση τους μέσα σε αυτόν. Ονόμασα το έργο μου “Θρόνος” ώστε να υπογραμμίσω την έννοια της υπεροχής και τη μακρά ιστορία της.

Έλενα Μαρίνου, Αθήνα 2021




“Θρόνος”, 2021
Ξύλινα δοκάρια
α) 165cm [ύψος] Χ 9cm [διάμετρος] και
β) 138cm [ύψος] Χ 5cm [διάμετρος]
Νέον 50 Χ 50cm
Μάρμαρο [δύο κομμάτια]
α) 27cm [μήκος] Χ 35cm [πλάτος] Χ 16cm [ύψος] και
β) 13cm [μήκος] Χ 12cm [πλάτος] Χ10cm [ύψος]


“Throne”


The notion of a resting point, a “seat”, has been gradually formulated in my work through various paths of thought and correlations, into a spatial collage made of objects that I found and crafted.
The minimum space or place that my body occupies is symbolised by the luminous 50Χ50cm neon square. This nonmaterial demarcation of  light and the fragile nature of the glass, define both the space within
which I exist as a physical –in a bodily sense- being, and the borderline that separates me from everything else.
The rough form of the piece of marble, heavy and solid as a rock, indicates man’s natural practice of sitting, when he needs either to rest, to reflect, or to interact socially with others. The use of marble in art, particularly in the sculpture of ancient Greece, has a prominent significance due to the legacy that bears of ideal beauty and exceptional craftsmanship. A combination of higher spiritual quests and mental capacities with the ability for persistent and refined manual labor. After all, even Auguste Rodin chose to place his “Thinker”, one of his finest sculptures, on top of a rock.
The wooden planks washed ashore, covered with fossils of sea creatures, originally constructed to set and provide the area for boats to rest in a sea-lake, they have now become landing points, a “seat” for birds, so they can rest, feed or scan their surroundings for fish or probable danger. Hence, my thoughts extend beyond the idea of man as the central focal point of our universe to all the creatures that surround us. A “seat” for other forms of life, in this case for birds, like the one provided by tree branches, electrical wires, bell towers etc., is a necessity in a world of constant flux. A world that should be friendly and accept all forms of life to find their place in it. I named my work “Throne”, in order to underline the notion of excellence and its long history.


Elena Marinou, Athens 2021


“Throne”, 2021
Wooden planks
a) 165cm [H] Χ 9cm [D] and
b) 138cm [H] Χ 5cm [D]
Neon square 50 Χ 50cm
Marble (2 slabs)
a) 27cm [L] Χ 35cm [W] Χ 16cm [H] and
b) 13cm [L] Χ 12cm [W] Χ10cm [H]